Monte Gordo

Monte Gordo was tot in de jaren zestig een vissersdorp. Toen kwamen de hotels, en dat zie je: de boulevard is een rij flats en terrassen, geen kasseienstraatjes met bougainville. Wie een wit dorp op een klif zoekt, moet hier niet zijn. Maar wie kijkt naar wie er ligt, ziet iets anders. Dit strand is voor een groot deel van de Portugezen zelf — je hoort om je heen vooral Portugees, en je ziet mensen met zichtbaar plezier genieten van hun eigen land. Na een uur of vier loopt het strand nog een keer vol: dan komen de mensen die na hun werk nog even het water in gaan. Dat is een ander soort badplaats dan de kust bij Albufeira, ook al is de bebouwing net zo hoog.

Het strand zelf is de reden dat je komt: op zijn breedste punt ligt er zo'n tweehonderd meter zand tussen de boulevard en de waterlijn, wat betekent dat het zelfs op een drukke augustusdag niet benauwd aanvoelt. Achter de bebouwing ligt de Mata Nacional das Dunas de Vila Real de Santo António, een uitgestrekt dennenbos op de duinen, met paden die wandelaars en fietsers helemaal naar Vila Real de Santo António brengen. In het dorp staat het casino, en de parochiekerk is het hart van de dorpsfeesten: dan staat het plein vol stoelen, speelt er een orkest en komt de hele buurt buiten.

Loop of fiets het dennenbos in richting Vila Real de Santo António. Je ruikt de hars, het is er tien graden aangenamer dan op het zand, en je komt er nauwelijks een toerist tegen — terwijl het pad op een paar honderd meter van de boulevard begint. Wie het strand rustiger wil: hoe verder je van de centrale opgangen af loopt, hoe leger het wordt, en dat blijft zo tot ver voorbij de laatste parasols.

De boulevard loopt langs het hele strand en is 's avonds het toneel van de passeio: gezinnen, ouderen en jongeren die simpelweg heen en weer lopen. Het strandritme is anders dan je gewend bent — druk in de ochtend, rustiger rond de siësta, en dan vanaf een uur of vier opnieuw vol met mensen die na hun werk komen. Dat late uur is het aangenaamst: de zon steekt minder en het water is op zijn warmst.

De keuken hier is die van een vissersdorp dat een badplaats werd. Tonijn is het gerecht van de streek — gegrild als moot, of gestoofd met ui en tomaat — en langs de boulevard en de zijstraten staan de restaurants vol. Zoals overal geldt: hoe verder van de eerste rij, hoe eerlijker de prijs en hoe meer Portugezen aan tafel.

Op het strand staan douches en kleedhokjes bij de blauwe sanitairgebouwen. Douchen kost 50 cent, de kleedkamers zijn gratis — soms moet je even wachten tot iemand anders klaar is (eigen waarneming, zomer 2025). Neem dus kleingeld mee. Parasols en ligbedden worden verhuurd; wie dat niet wil, neemt zelf schaduw mee, want op dat brede zand is geen boom te bekennen. Het water is er aangenaam: de oostkust ligt in de luwte van de Golf van Cádiz en is merkbaar warmer dan de westkust.

Monte Gordo ligt ongeveer drie kilometer van Vila Real de Santo António en is een van de laatste haltes van de Linha do Algarve: het station heet Apeadeiro de Monte Gordo. Er rijden dagelijks meerdere regionale treinen vanaf Faro — controleer de actuele dienstregeling, want die is na de elektrificatie aangepast. Met de auto ben je er vanaf de A22 of de N125 zo, en parkeren is doorgaans geen probleem. Te voet of op de fiets kom je er via het dennenbos vanuit Vila Real.

Juni tot september voor het water, dat hier warmer is dan elders in de Algarve. Wie de drukte wil ontlopen zonder de zee op te geven: mei, en vooral september en oktober, wanneer het zand leeg is en de zee nog de warmte van de zomer vasthoudt.

Hoe Monte Gordo er in die tijd van het jaar bij ligt, staat in ons maandverhaal: